Αφιερωμένο στους ενήλικες φίλους

Αφιερωμένο στους ενήλικες φίλους…..

Έχω συχνά στο μυαλό μου κάποιους από τους  ενήλικες που μ΄ επισκέπτονται και  μ’ έχουν εκπλήξει αφάνταστα. Άνθρωποι, οι οποίοι κάποια στιγμή αποφάσισαν να σηκώσουν ένα τηλέφωνο και να καλέσουν έναν ψυχολόγο. Έχω στο μυαλό μου ανθρώπους που κουράστηκαν να συνυπάρχουν μ΄ ένα (ή περισσότερα) ενοχλητικό γι’ αυτούς σύμπτωμα, πρόβλημα, θέμα ή όπως αλλιώς το ονομάζει ο καθένας τους. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω κάτι για όλους αυτούς που κατάφεραν να δουν αποτέλεσμα στην καθημερινότητα τους ύστερα από την έναρξη μια θεραπευτικής σχέσης με έναν ψυχολόγο. Και όχι, αυτό δεν συμβαίνει σε όλους. Δεν καταφέρνουν όλοι να βοηθηθούν από μια τέτοια σχέση, τουλάχιστον όχι στον ίδιο βαθμό και οι λόγοι είναι πολλοί και διάφοροι. Σήμερα όμως θα αναφερθώ στους άλλους, σε αυτούς που έρχονται με σημαντικές δυσκολίες,  πολλές φορές χρόνιες και που σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, πολύ πιο σύντομο ακόμη και από αυτό που περιμένω κι εγώ η ίδια κάποιες φορές, καταφέρνουν να κάνουν την υπέρβαση και ν’ αλλάξουν αυτό που εκείνοι δεν αντέχουν πια.
Αναφέρομαι σε ανθρώπους που κουράστηκαν από τους ψυχαναγκασμούς τους, τις ιδεοληψίες τους, την υποχονδρίαση τους, τις κρίσεις πανικού, τις συμβιωτικές σχέσεις με τις πατρικές οικογένειες, τις εξαρτητικές σχέσεις με συνρόφους ή τις αποφευκτικές τους συμπεριφορές κλπ. αλλά και πιο συγκεκριμένα, σε αυτούς που κουράστηκαν να μην κάνουν χειραψίες, να μην ακουμπούν πουθενά, να μην τρώνε έξω, να μην τρώνε καν αυτά που φέρνουν οι δικοί τους από το σούπερ μάρκετ, μην τυχόν τα έχουν αφήσει αρκετή ώρα εκτος ψυγείου, μην τυχον ο φόβος τους γίνει πραγματικότητα, αναφέρομαι επίσης σε αυτούς που δίνουν, δίνουν, και συνεχίζουν να δίνουν σε ανθρώπους που δεν ανταποδίδουν και δεν ξέρουν γιατί, σε αυτούς που περιγράφουν πολύ στενές σχέσεις με τους γονείς τους, που ποτέ δεν τους αρνήθηκαν κάτι, δεν τους απαγόρεψαν κάτι και που όμως φτάνουν να αναρωτιούνται γιατί η προσωπική τους ζωή δεν προχωρά, γιατί οι φίλοι τους δεν τους καλύπτουν απόλυτα, γιατί κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά νιώθουν, αναφέρομαι σε αυτούς που αναρωτιούνται τελικά ποιοι πραγματικά είναι (άλλη μεγάλη συζήτηση).

Για αυτούς λοιπόν που τα κατάφεραν και άλλαξαν πολλά, πάρα πολλά από αυτά, θέλω να γράψω αυτό που τους λέω και κατ’ ιδίαν και που ακόμη δυσκολεύονται να πιστέψουν: « Εσύ το κατάφερες, είναι μια αποκλειστικά προσωπική σου επιτυχία, εγώ ήμουν απλά δίπλα σου». Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ο ψυχολόγος φέρνει το αποτέλεσμα, ότι σε εκείνον οφείλουν την αλλαγή τους (και το αντίθετο βέβαια, την αποτυχία τους). Και ναι, σίγουρα, η εμπειρία κάποιου και η κατάρτιση παίζουν σημαντικό ρόλο, όπως βέβαια και η φύση του προβλήματος αυτού καθ΄αυτού. Όμως όσοι δουλέυουμε με ανθρώπους ξέρουμε πως το επιθυμητό αποτέλεσμα το φέρνει τελικά το ίδιο το άτομο.

Προσωπικά πιστεύω πως δύο είναι οι πιο σημαντικές συνιστώσες που οδήγησαν τους ανθρώπους που έχω στο μυαλό μου εκεί που ήθελαν. Πρώτον, η δική τους αποφασιστικότητα, το δικό τους κίνητρο, η δική τους βαθιά επιθυμία να ζήσουν αλλιώς, η  ετοιμότητα τους να αφήσουν κάποιον να σταθεί δίπλα τους και να τους δείξει τον δρόμο. Δεύτερον, το ταίριασμα. Επέλεξαν έναν ψυχολόγο που τους ταίριαξε ιδιοσυγκρασιακά, ψυχικά, που μπόρεσαν να εμπιστευθούν, που του επέτρεψαν να δει μέσα τους και να σταθεί δίπλα τους.

Η ψυχοθεραπεία θέλει αποφασιστικότητα, συνέπεια, υπομονή και αντοχή στη ματαίωση. Εσείς τα επιδείξατε όλα αυτά και τελικά καταφέρατε αυτό που ο καθένας ξεχωριστά επιθυμούσε.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Σας ευχαριστώ για την ευκαιρία να είμαι εκεί.