Οι Αναρτήσεις μου στο facebook

Τελευταίες Αναρτήσεις στο Facebook

Ψυχοθεραπευτική διαδικασία και σχέση, θεραπευόμενος και θεραπευτής και η δική μου εμπειρία ως θεραπευόμενη.

Θα ξεκινήσω συζητώντας ποιος μπορεί να ωφεληθεί από τη ψυχοθεραπευτικη διαδικασία. Σίγουρα δεν μπορεί να ωφεληθεί κάποιος που δεν μπορεί να δεσμευτεί σε μια σχέση, σε μια σχέση ψυχοθεραπευτική.Και αυτός βέβαια που δεν μπορεί να δεσμευτεί καθόλου είναι αυτός που νιώθει πως έχει τον απόλυτο έλεγχο της ζωής του. Στη δουλειά μου βλέπω ανθρώπους που έχουν διαφορετικές ανάγκες. Κάποιοι δεν έρχονται δεύτερη φορά, σε κάποιος δεν ταιριάζω, το ξέρουν από την αρχή, σεβαστό. Άλλους απλά δεν τους ενδιαφέρει να δεσμευτούν, καταλήγουν με κάποιον τρόπο στο ότι τελικά ελέγχουν καλά οι ίδιοι τη ζωή τους και είναι απόλυτα σεβαστό και αυτό. Με τους περισσότερους χτίζουμε μια σχέση που κρατάει ένα σύντομο χρονικό διάστημα και με λίγους περνάμε πολύ καιρό μαζί και η σχέση μας περνάει από διάφορα εξελικτικά στάδια, όπως όλες οι σημαντικές σχέσεις. Η εμπειρία σ’ αυτήν τη δουλειά μας επιτρέπει να ξέρουμε σχεδόν από την αρχή ποιος είναι έτοιμος να δεσμευτεί, αλλά σ’ αυτό το σημείο δεν γίνεται να μην πω πόσο χαρά μου δίνουν αυτοί οι λίγοι που «δεν τους το’ χα» από την αρχή, που δεν περίμενα να δεσμευτούν, που κατάφεραν να με εκπλήξουν ευχάριστα και να με συγκινήσουν βαθιά.
Την ψυχοθεραπεία λοπόν την χαρακτηρίζουν επένδυση αλλά και «συχτίρι». Είναι για όσους αντέχουν να επιμείνουν. «Η ψυχοθεραπεία δεν είναι ευθεία διαδρομή. Είναι κανονικό καρδιογράφημα», είπε κάποιος, «τη μια να βιώνει κανείς την απόλυτη ηρεμία και την άλλη να βλέπει πως αρκετά απ’ όσα θεωρούσε σίγουρα, πλέον αιωρούνται χαοτικά γύρω του κι επιζητούν να τακτοποιηθούν πάλι από την αρχή». Στην ψυχοθεραπεία δεν υπάρχει κάτι σίγουρο πέρα απ’ το ότι μπορεί κανείς να δοκιμάσει πολλά. Μπορεί να δουλέψει σκληρά, μπορεί να τεμπελιάσει, μπορεί να συνεργαστεί ή ν’ αγνοήσει ή να “επαναστατήσει”. Μπορεί να κάνει ένα διάλλειμμα από την ψυχοθεραπευτική διαδικασία για πολύ καιρό, μπορεί να την διακόψει για για πάντα, μπορεί όμως να τη συνεχίσει και για χρόνια. Μπορεί να την ολοκληρώσει πετυχαίνοντας τον στόχο που εκείνη τη χρονική στιγμή της ζωής του έθεσε και να επανέλθει ξάνα θέτοντας έναν άλλον στόχο ή συνειδητοποιώντας πως δεν έχει τελειώσει με τη διερεύνηση και την αποδοχή του εαυτού του. Ένα κομμάτι της ψυχοθεραπείας έχει αναμονή και αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι της ψυχοθεραπείας που δυσκολευόμαστε όλοι να αποδεχτούμε.
Οι πελάτες μας άλλοτε φεύγουν από το γραφείο μας νιώθοντας μεγάλη χαρά και ικανοποίηση για την εποικοδομητική συζήτηση που είχαμε, κι άλλοτε φεύγουν βαθιά απογοητευμένοι και δυσαρεστημένοι σκεπτόμενοι ότι η διαδικασία απλά δεν προχωρά, ότι εμείς ίσως και να μην ξέρουμε τι μας γίνεται κλπ. Μιλώντας για τον εαυτό μου συμβαίνει όντως κάποιες φορές μην ξέρω τι γίνεται και να χρειάζομαι χρόνο κι εγώ για να ξεκαθαρίσει το τοπίο και τελικά να γίνω βοηθητική. Το σημαντικό που θέλω να πω είναι πως αν δεν μάθετε αυτές ακριβώς τις σκέψεις σας, τις μαύρες, τις σκέψεις της απογοήτευσης και της αμφισβήτησης να τις μοιράζεστε κατά τη διάρκεια των συνεδριών σας, δε θα κάνετε ποτέ απολύτως παραγωγική ψυχοθεραπεία.
Όσον αφορά εμάς τους θεραπευτές τώρα, εμείς οφείλουμε να είμαστε πάντα εκεί και να σας στηρίζουμε, να επικεντρώνουμε στα θετικά σας σημεία, ειδικά όταν δεν νιώθετε σίγουροι εσεις γι αυτά, αλλά και σιγά σιγά να ανοίγουμε το δρόμο για ν’ αποδεχτείτε τα αρνητικά, (όχι απλά να τα δείτε, αυτό είναι πιο εύκολο, τα ονόμαζουμε κι εσείς τ’ ακούτε, το δύσκολο να τ΄ακούσετε τη στιγμή που θα είστε και έτοιμοι να τ’ αποδεχτείτε) και τελικά να τ’ αλλάξετε. Ο θεραπευτής παρακολουθεί και προσπαθεί να ερμηνεύσει τα σκαμπανεβάσματα της όλης διαδικασίας. Τη ψυχοθεραπευτική σχέση τη χτίζουμε μαζί και παρ’ όλο που ό,τι συζητάμε αφορά εσάς, δε σημαίνει πως τα δικά μας συναισθήματα και σκέψεις έχουν μικρότερη αξία. Έχει σημασία να πω πως δεν χρειάζονται όλοι το ίδιο πράγμα από έναν θεραπευτή, άλλοι χρειάζονται έναν θεραπευτή που θα τους βοηθήσει να αναλύσουν βαθιά τον εαυτό τους, να ανακαλύψουν κίνητρα, να ερμηνεύσουν συμπεριφορές, να δουν πραγματικά ποιοι είναι, άλλοι χρειάζονται απλά έναν θεραπευτή στήριγμα σε μια φάση της ζωής τους, ούτε κατά διάνοια δεν χρειάζονται βαθιά ανάλυση. Ο καθένας πλήρώνει έναν θεραπευτή προκειμένου να πάρει ό,τι ακριβώς χρειαζεται και σίγουρα δεν είναι πιο σημαντικό το αίτημα του ενός, έναντι του αιτήματος του άλλου. Η ουσιά όμως είναι ίδια και στους δύο. Εμπιστεύεστε τον θεραπευτή που έχετε επιλέξει? Γιατί ανεξάρτητα του στόχου που έχετε η εμπιστοσύνη είναι βαθιά προυπόθεση. Εμπιστεύσου αν έχεις επιλέξει τελικά κάποιον και μίλα για τις αμφιβολίες σου όταν αυτή έρχεται, γιατί θα έρθει όπως στις περισσότερες σχέσεις, δώστε μας την ευκαιρία να στηρίξουμε κι εμείς τη σχέση που χτίζουμε μαζί σας και αν στο τέλος δεν τα καταφέρουμε, τουλάχιστον θα ξέρουμε και οι δυο ότι κάναμε αυτό που έπρεπε, όπως κατά τη γνώμη μου πρέπει να συμβαίνει σε όλες τις σχέσεις.
Οι θεραπευτές είμαστε βοηθοί, όχι φωτεινοί παντογνώστες (βέβαια η αλήθεια είναι ότι έχω γνωρίσει θεραπευτές που όντως μοιάζουν φωτεινοί παντογνώστες κι έχουν μια γοητεία μοναδική, το ομολογώ, αλλά σίγουρα έχουν τουλάχιστον 40 χρόνια εμπειρία. Και ναι εγώ δεν είμαι σ’ αυτήν την κατηγορία, ελπίζω όμως να φτάσω.....). Ο θεραπευτής τον οποίον πληρώνεται γιατί αν δεν τον πληρώνατε δεν θα μπορούσε να είναι θεραπευτής, αλλά φίλος ή συγγενής που θα είχε ποικίλα συναισθήματα και προσωπικά κίνητρα και άρα καμία προοπτική να βοηθήσει, είναι ένας άνθρωπος που στέκεται δίπλα σας σε μια πορεία δύσκολη. Δεν τα ξέρουμε όλα, συχνά πάμε στα τυφλά κάποιες φορές κάνουμε και λάθη, αλλά είμαστε εκεί με σκοπό είναι να φτάσουμε μαζί στον στόχο σας και ξέρουμε με ΑΠΟΛΥΤΗ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ότι όταν η εμπιστοσύνη στη θεραπευτική σχέση είναι εκεί δεν γίνεται να μην φτάσουμε στον στόχο. Μπορεί να αργήσουμε, μπορεί να ταλαιπωρηθούμε και οι δύο, αλλά θα φτάσουμε. Εσείς απλά διαλέξτε έναν θεραπευτή που το στυλ του να σας ταιριάζει, μιλάει πολύ, μιλάει λίγο, είναι σοβαρός, είναι γλυκός, διαλέξτε έναν να σας ταιριάζει και εμπιστευθείτε τον ως το τέλος.
Παρόλο που όλοι είμαστε διαφορετικοί και δεν τίθεται θέμα σύγκρισης θα ήθελα να τελειώσω περιγράφοντας τι θυμάμαι εγώ από τη σχέση μου από τον θεραπευτή μου. Πέντε χρόνια ψυχοθεραπείας. Πέντε χρόνια που έκλαιγα πολύ, που δεν έκλαιγα καθόλου, που μίλαγα πολύ, που δεν είχα τίποτα να πώ, που βαριόμουν συχνά, που κάποια πράγματα προχώραγαν στη ζωή μου, που άλλα δεν προχώραγαν και κάποια που τελικά προχώρησαν αμέσως μετά την ολοκλήρωση εκείνης της περιόδου της ψυχοθεραπείας μου. Πέντε χρόνια με έναν θεραπευτή πού αποχαιρετώντας τον τον χαρακτήρισα «τόσο κοντά μου, όσο και μακριά μου». Δεν θυμάμαι παρεμβάσεις, κατευθύνσεις, ερμηνείες, δεν ήταν ιδιαίτερα επεξηγηματικός όπως τον θυμάμαι, μπορεί να κάνω και λάθος, δεν τον θυμάμαι παντογνώστη και με σιγουριά μπορώ τώρα να πω ότι είχε πολλά να ερμηνεύσει και πολλές ταμπέλες να χρησιμοποιήσει για μένα προκειμένου να μάθω κάτι που δεν ήξερα αλλά αυτό δεν θυμάμαι να έγινε ποτέ. Τον θυμάμαι όμως να είναι εκεί σταθερά, έτοιμος να ακούσει. Για τον εαυτό μου αυτό που θυμάμαι είναι πως δεν τον αμφισβήτησα ποτέ ιδιαίτερα, παρόλο που δεν τον επέλεξα καν εγώ, αυτός έτυχε απλά να με αναλάβει και παρόλο που το τονίζω πως βαρέθηκα αρκετές φορές. Είχα επιλέξει να επμιστευτώ, εντάξει, σαφώς η πρώτη επαφή ήταν και καλή, ένιωσα καλά μαζί του, δεν «σκιάχτηκα». Έχει σημασία όμως το ότι ήθελα και τελικά μπορούσα να εμπιστευτώ, έχει σημασία βέβαια ότι κι αυτός ήθελε να τον εμπιστευτώ. Δεν πέρασα φανταστικά, δεν ήταν μια πορεία επιφοίτισης μοναδική, ούτε καν. Εγώ όμως κατάφερα να ωριμάσω, να φτιάξω υγιείς και σημαντικές σχέσεις στην ζωή μου, να εξελιχθώ επαγγελματικά, να ισορροπώ τη διάθεση μου, τους φόβους και τις ανασφάλειες μου. Πως έγινε αυτό? Όπως λέω στους πελάτες μου, «έτσι απλά». Δεν κούνησε μαγικό ραβδάκι, δεν άνοιξε το κεφάλι μου κι έβαλε σοφίες, δεν κατάλαβα πως, ήμασταν και οι δύο εκεί κι έγινε. Δεν είμαι ούτε κατά διάνοια απόλυτα ψυχοθεραπευμένη, θεωρώ πως κανείς δεν μπορεί να γίνει, όμως πέτυχα τους τοτε στόχους μου και πραγματικά πιστεύω ότι τους πέτυχα γιατί απλά και οι δύο στήριξαμε μια σχέση εμπιστοσύνης. Μου έδωσε πολλά, μου έδωσε λίγα? Δεν ξέρω. ‘Οσα έδωσε πάντως ήταν αρκετά.......
...

View on Facebook

Καλή χρονιά σε ολους!!!!! Με υγεία πανω απ' ολα, αγαπημένα πρόσωπα διπλα μας, παλιά και καινούρια και φυσικά με ονειρα κι ελπιδες που γίνονται πραγματικότητα..... ...

View on Facebook

Ο χρήστης Θεοδωρα Βουτσινα MSc, Ψυχολογος, Ψυχοθεραπευτρια ενημέρωσε την εικόνα του προφίλ του. ...

View on Facebook

Τι είναι ψυχική Υγεία? Τι είναι φυσιολογικό?

Ας ξεκινήσουμε με έναν ορισμό λοιπόν πριν καταλήξω σε αυτό που θέλω να πω γράφοντας αυτό το κείμενο. «Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η ψυχική υγεία δεν αφορά μόνο την απουσία κάποιας ψυχικής διαταραχής, αλλά ο όρος ψυχική υγεία περιγράφει την κατάσταση ευημερίας κατά την οποία κάποιος αντιλαμβάνεται και αξιοποιεί τις ικανότητές του, είναι ικανός να αντιμετωπίσει το καθημερινό στρες, εργάζεται παραγωγικά και μπορεί να συνεισφέρει στην κοινότητά του.Ο νέος κλάδος της θετικής ψυχολογίας έχει διευρύνει τον ορισμό σχετικά με την ψυχική υγεία συμπεριλαμβάνοντας στον ορισμό, την ικανότητα του ατόμου να λαμβάνει ευχαρίστηση και ικανοποίηση από την ζωή, να διατηρεί την ισορροπία του και να διαθέτει ευελιξία. Ένας άλλος ορισμός σχετικά με την ψυχική υγεία συμπεριλαμβάνει και την ικανότητα διαμόρφωσης ικανοποιητικών διαπροσωπικών σχέσεων».
Σε συνδυασμό με τα ανωτέρω, Ψυχική υγεία σημαίνει ότι ένας άνθρωπος είναι λειτουργικός σε βασικούς τομείς της καθημερινότητας. Όταν η λειτουργικότητα κλονίζεται κι ένας ενήλικας για παράδειγμα δεν μπορεί να υποστηρίξει έναν επαγγελματικό ρόλο, ένας μαθητής δεν μπορεί να υποστηρίξει τον μαθητικό του ρόλο, ένας νέος άνθρωπος δεν μπορεί να χτίσει ισότιμες και ανταποδοτικές φιλικές σχέσεις, δεν μπορεί να εμπλακεί σε συναισθηματικό δεσμό μ έναν σύντροφο, δεν μπορεί ποτέ να ευχαριστηθεί ένα ωραίο φαγητο ή μια ωραία ταινία κλπ, τότε συμβαίνει αυτό που σ’ εμάς τους ψυχολόγους δεν αρέσει να ονομάζουμε και σε κανέναν μας δεν αρέσει να ακούει: αποκλίνει από το «φυσιολογικό». Καταλαβαίνω ότι η αξιολόγηση του ψυχισμού μας με βάση το κλασσικό ιατρικό μοντέλο περί φυσιολογικού -όπου μη φυσιολογικό είναι οτιδήποτε αποκλίνει του μέσου όρου- οδηγεί συχνά σε πολλά μπερδέματα. Αυτός ο τρόπος σκέψης μπορεί να εξυπηρετεί στη σωστή αξιολόγηση της λειτουργίας του σώματός μας, που βασίζεται σε αντικειμενικές τιμές της σωματικής μας λειτουργίας, και όπου οι ομοιότητες μεταξύ των ατόμων είναι αρκετά μεγάλες, όχι όμως και στην αξιολόγηση της ψυχικής μας λειτουργίας, όπου οι αποκλίσεις είναι πολλές και πολύ συχνές. Και βέβαια η έννοια του «φυσιολογικού» έχει αλλάξει τόσες φορές διαχρονικά που είναι παρακινδυνευμένο να κρίνουμε τους άλλους με βάση την όποια «διαφορετικότητά» τους.
Σεβόμενη απεριόριστα την διαφορετικότητα και χωρίς καμία πρόθεση να υπερτονίσω το μη φυσιολογικό σε όλους μας, δεν γίνεται να μη σταθώ στο εξής: το συνηθισμένο θεωρείται ως «φυσιολογικό», το δε ασυνήθιστο ως «μη φυσιολογικό» σε όλους μας. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ένας άνθρωπος που βιώνει τα ανωτερω για πολύ πολύ καιρό, τα θεωρεί φυσιολογικά ακριβώς γιατί τα έχει συνηθίσει? Οι άνθρωποι συνηθίζουν την κατάθλιψη τους, τη βαριά τους διάθεση, την αδυναμία τους να νιώσουν χαρά κ ευχαρίστηση, τις αρνητικές ή φοβικές τους σκέψεις, τους ψυχαναγκασμούς τους, συνηθιζουν το να μη νιώθουν αγάπη για άλλους ή ανάγκη να είναι κοντα σε άλλους. Σε αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους όλα αυτά φαίνονται φυσιολογικά γιατί είναι οικεία, και δεν θυμούνται ή δεν γνώρισαν ποτέ το «άλλο» φυσιολογικό, αυτό που τους κάνει λειτουργικούς, ικανούς να λάβουν ικανοποίηση κι ευχαρίστηση από τον εαυτό τους και τους άλλους. Αυτοί οι άνθρωποι που θ’ αντισταθούν στην έννοια μη φυσιολογικό ή που θα επιμείνουν στο δικό τους «φυσιολογικό» χάνουν σε μεγάλο βαθμό την ευκαιρία που όλοι έχουμε ως ζωντανά όντα να αξιοποιήσουν στο έπακρο τον εαυτό τους , να φτάσουν στην αυτοπραγματωση, στην πραγματοποίηση δηλαδή των πνευματικών, ψυχικών και σωματικών τους δυνατότητων, καθώς και στην αίσθηση της πληρότητας-εσωτερική ισορροπία-που δημιουργείται ως ακόλουθο , να νιώσουν χαρές και να γεμίσουν εμπειρίες.
Αν σήμερα προσπαθώ να ορίσω το «μη φυσιολογικό» δεν έιναι για να μειώσω κάποιους που διαφέρουν αλλά γιατί δουλεύοντας με ανθρώπους που το έχουν κάνει βιώμα τους, που μου λένε «και τι πειράζει που εγώ είμαι έτσι και όχι αλλιώς, όλοι το ίδιο πρέπει να είμαστε?», με ανθρώπους που φοβούνται να εγκαταλείψουν το οικείο, που οι άμυνες και οι αντιστάσεις τους είναι τόσο ισχυρές και συχνά τα βάζουν μέσα τους με την «κακιά» ψυχολόγο που φαίνεται να θέλει να τους κάνει όλους ίδιους και δεν σέβεται το ξεχωριστό που αυτοί άνθρωποι έχουν, δουλεύοντας με αυτούς τους ανθρώπους, είναι απλό, νιώθω κι εγώ πράγματα, θελώ να τους δω καλά, χαρούμενους, ικανοποιημένους, γεμάτους και ο δρόμος είναι ένας, να κατανοήσουμε τι μας συμβαίνει, να το αποδεχτούμε και να το αλλάξουμε. Οι ψυχολόγοι παλεύουμε με το κομμάτι της αποδοχής τον περισσότερο καιρό που συνεργαζόμαστε με κάποιον, μόλις φτάσουμε όμως εκεί ο δρόμος είναι πια ανοιχτός..... Εγώ δεν μπορώ να πείσω ή να πιέσω κάποιον να θέλει πολύ ν’ αλλάξει και να κατακτήσει όλα όσα συζητάμε σήμερα, δεν νιώθω Θεός ούτε μάγος, δεν μπορώ να κάμψω μαγικά τις ισχυρές αντιστάσεις, το να θέλει πολύ ν’ αλλάξει κάποιος θα πρέπει να το κάνει κανείς, όλο, μα όλο μόνος του. Αυτό που μπορώ να κάνω εγώ είναι να ειμαι εκεί και στα εύκολα και στα δύσκολα, να μην ξεχνάω τον στόχο και να δείχνω τον ίδιο δρόμο πάντα, γιατί η ψυχική υγεία θέλει σταθερότητα, επιμονή και υπομονή...... Η ψυχοθεραπεία είναι επένδυση αλλά και «σιχτίρι». Είναι για όσους είναι έτοιμοι να επιμείνουν. Η ψυχοθεραπεία δεν είναι ευθεία διαδρομή, είναι κανονικό καρδιογράφημα και σε ένα επόμενο κείμενο λοιπόν θα ξεκινήσω μ΄αυτό.
...

View on Facebook

Και αφού αφήσαμε πίσω μας το "άγχος του φθινοπώρου" πάμε τώρα να συναντήσουμε την "κατάθλιψη των εορτών"....Μα δεν θα τελείωσουμε ποτέ με όλα αυτά? "Ποτέ"? Μια τόσο μικρή μα και τόσο μεγάλη λέξη. Αφήστε τις δύσκολες ερωτήσεις, στις οποίες δεν υπάρχει μια απάντηση που να ταιριάζει σε όλους μας και κάντε το εξής....Βρείτε ένα πράγμα που σας φτιάχνει τη διάθεση, σας κάνει να ξεχνιέστε έστω για λίγο, σας κάνει να σκάτε έστω ένα πολύ γρήγορο χαμόγελο, βρείτε αυτό το πράγμα, όσο μικρό κι ασήμαντο κι αν φαίνεται γιατί αυτό έχετε αυτή τη στιγμή, σε αυτό πρέπει να επικεντρωθείτε και αυτό πρέπει να αξιοποιήσετε. Όταν η διάθεση πέφτει όλα φαίνονται μαύρα και η μαυρίλα απλώνετε παντού, εσείς αντισταθείτε και αξιοποιείστε ό,τι έχετε. Και μην μπερδευτείτε, δεν εννοώ συμβιβαστείτε και αρκεστείτε σε όσα έχετε, εννοώ πάρτε δύναμη από αυτά που ήδη έχετε και αξιοποιείστε τα στο έπακρο ώστε να φέρετε στη ζωή σας και τα υπόλοιπα. Όταν η διάθεση είναι πεσμένη κλεινόμαστε, δεν αξιοποιούμε τίποτα και φυσικά δεν υπάρχει καμία πόρτα ανοιχτή για να μας έρθει και κάτι καλό, αντίθετα όταν παλεύουμε, γιατί ξέρω περί πάλης πρόκειται, και η διάθεση κρατιέται όσο γίνεται σταθερή αν όχι ανοδική τότε και μια πόρτα ανοίγει, τότε και μια πιθανότητα υπάρχει κάτι καινούριο να εισέλθει. Αξιοποιείστε λοιπόν τον εαυτό σας, ό,τι θετικό έχει η προσωπικότητα σας, αξιοποιείστε τους φίλους σας, την οικογένεια, τη δουλειά, τον ελεύθερο χρόνο σας, τη δημιουργικότητα σας, ό,τι υπάρχει και τότε θα έχετε ήδη νικήσει την πρώτη μάχη με την "κατάθλίψη" των εορτών....Άν πάλι δεν γίνεται τίποτα και η μοναξιά είναι αβάσταχτη και νιώθετε πως δεν μπορείτε να μοιραστείτε αλλά και να διαχειριστείτε τα όσα νιώθετε, δεν γίνεται να μην πω ότι μπορείτε και πρέπει να αξιοποιήσετε έναν ειδικό, έστω και για ένα ραντεβού σ' ένα δημόσιο φορέα. Να έχετε όλοι σας έναν διαχειρίσμο και γιατί όχι, πλούσιο και ζεστό Δεκέμβριο. ...

View on Facebook

Και όσοι γυρίσαμε από διακοπές μπορούμε πια να πούμε "Καλό Φθινόπωρο".....Εντάξει, ξέρω...πολλοί θα πείτε τι καλό φθινόπωρο? τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, δεν έχουμε δουλειά, δεν έχουμε λεφτά, γυρνάμε πάλι στο σπίτι με τους γονείς, κλεισούρα με τα τρεχάματα των παιδιών για άλλους, άλλοι έχετε εξεταστικές, άλλοι "τρέχετε" λίγο και φαντάζεστε έναν ακόμη χειμώνα μοναξιάς να έρχεται κι αλλοι δεν έχετε κανέναν στόχο και καμία διάθεση για τίποτα.....Εδώ λοιπόν εγώ θα πώ, Ψυχραιμία... γι αυτό χρειαζόμαστε τον τόσο αγχωτικό Σεπτέμβριο γιατί το άγχος που μας φέρνει μας κινητοποιεί να οργανωθούμε και να βάλουμε σε μια σειρά τα πράγματα....Έχουμε έναν ολόκληρο μήνα μπροστά μας, ζόρικο μεν αλλά και τόσα πολλά υποσχόμενο. Δείξτε υπομονή, μεθοδικότητα και μοιραστείτε με ψυχραιμότερους απο εσάς τις αγωνίες σας και ο χειμώνας δεν μπορεί παρά να μπει αλλιώς, διαφορετικός απ' ότι τον φαντάζεστε.
Να μην ξεχάσω όμως κι εσάς που κοπιάσατε περυσι και το φετινό καλοκαίρι σας αντάμειψε, καλή καλή συνέχεια να έχετε, σας χαίρομαι πάρα πολύ.
Καλό Φθινόπωρο σε όλους μας!!!!!
...

View on Facebook